Kuru Fasulye Protein Var Mı? Hayatımın En Sıradışı Sorusu
Başlangıç: Yalnızlık ve Yüzleşme
Kayseri’nin o soğuk kış akşamlarından biriydi. Penceremin dışındaki kar, caddeyi beyaza bürümüş ve ben, o karın yavaşça yere düşüşünü izlerken, hayatımın bir anını sorguluyordum. Elimde bir kase kuru fasulye vardı; annemin o geleneksel tarifiyle pişirdiği, tam kıvamında, tereyağlı bir tabak. Sadece birkaç saat önce, mutfakta annemle sohbet ederken, birden aklıma geliveren bir soruyu soruverdim:
“Anneme, kuru fasulye protein var mı?”
Bunu sormamın nedeni aslında hiç de kuru fasulyenin besin değerini merak etmem değil. Hayır, aslında o an yalnızca kendimi kaybetmiş hissediyordum ve her şeyin cevabını aradığım o an, belki de evrenin bana bir işaretiydi. Çünkü son zamanlarda, içimdeki boşluğu bir türlü dolduramadığım bir boşluk vardı ve bir şekilde yemek, en kolay yoldan kaçmamı sağlıyordu. Hem annemin pişirdiği yemekler de, her zaman beni bir nebze huzura kavuştururdu.
Ama neden protein? Neden bu kadar çok önem veriyordum?
Yemek, Bir Kaçış Yolu Olamaz
Gerçekten de son bir yıldır, hayatımda sanki her şey biraz daha karmaşık hale gelmişti. Üniversiteyi bitirip iş hayatına atılmaya karar vermek bir noktada çok anlamlı görünse de, her şeyin hızla değişmeye başladığını hissediyordum. Kendimi bir işe yaramıyormuş gibi, kaybolmuş hissediyordum. Kayseri’nin soğuk havasında, kalabalık caddelerde yürürken, kimseyi tanımıyormuşum gibi, kocaman bir boşluğun içinde tek başıma kayboluyordum.
Kuru fasulye, bana annemi hatırlatan tek şeydi. Onun yüzündeki o yumuşak ifade, benim o küçük çocuk olduğum zamanlarımı; annemin, babamın, kardeşimin bir arada olduğumuz o zamanları hatırlatıyordu. Ama her seferinde, bir şey eksikti. Çünkü annemin tarifini de almış olsam, hiçbir şey eskisi gibi değildi. Bu garip, yeni hayatımda, her an, her şeyin yavaşça kaybolduğunu hissediyordum.
O akşam o kadar çok düşünüyordum ki, kuru fasulye ile ilgili sorumun cevaplanması neredeyse ikinci planda kalmıştı. Sonunda, annem bana cevap verdi:
“Elbette var evlat, ama…”
Ama… O cümleyi annem öyle söylese de, içimdeki boşluğu doldurmak için protein ya da başka bir şeyin çok daha fazlasına ihtiyacım vardı. İhtiyacım olan şeyin sadece bir cevaptan ibaret olmadığını içimdeki o boşlukta hissediyordum.
Büyük Bir Hayal Kırıklığı: Gerçekten Protein Var mı?
Ertesi gün, sabah kahvaltısında kuru fasulye yediğimi hatırlıyorum. Zihnimde annemin sesini tekrar duyuyorum. “Evet, protein var, ama onun yerine et yiyebilirsin” demişti. Anlamıştım ama bu açıklama bana bir hayal kırıklığı daha yaratmıştı. Sadece bir şey vardı: Kuru fasulyeyi hep sevmiştim, annemle, çocukken paylaştığım sofralarda… Ama şimdi her şey farklıydı. Protein ne kadar önemliydi ki? Gerçekten bunu düşünmem gerekiyordu, değil mi?
İçimde büyük bir belirsizlik vardı. “Hayatımda hep doğru olanı yapmak zorundayım,” diye düşündüm. “Ama doğru olan nedir? Kuru fasulye mi? Yoksa başka bir şey mi?”
Bu basit soruların, benim içsel karmaşamın yansıması olduğunu anlamam uzun sürmedi. Kuru fasulye belki de sadece annemle geçirdiğim zamanların bir simgesiydi; gerçekte ise, içimdeki boşluğu doldurmak için bana protein değil, bir şey daha gerekliydi.
Bir Yudum Umut: Protein ve Anlam
Bir hafta sonra, Kayseri’deki soğuk bir günde, tek başıma yürürken bir kafede bir kitap buldum. O kitap, tam da ihtiyacım olan şeydi. “Bedenin ve Zihnin Dengesini Bulmak” başlıklı kitap, aslında istediğim cevabı vermişti. Evet, protein önemliydi, evet, kuru fasulye sağlıklıydı, ama… Bunun ötesinde, beni insan yapan şeyler başka bir yerdeydi. O günde, bir anlamda kalbimi açacak bir şey bulduğumu fark ettim. Çünkü sorun aslında kuru fasulyede ya da etin içindeki proteinde değildi. Asıl sorunum, hayatta neye odaklandığımda, nelerle beslenmem gerektiğindeydi.
Kuru fasulye bir anlamda bana hayatta değer veren şeyleri hatırlatıyordu: ailemi, geçmişimi, anıları… Ama artık bununla yetinmemeliydim. Protein, besin değeri ve başka her şey aslında sadece vücudumu beslerdi. Ama benim ruhumu besleyen şey, bir amacı keşfetmekti.
Hayat, Birbirini Tanıyan Anlardan Oluşur
Kuru fasulye protein var mı sorusu, belki de hayatın gerçeğini yüzüme vurmuştu. Artık bir cevaba sahip olabilirdim, ama gerçekte önemli olan şey, sadece soruyu sormam değil, bu soruya verdiğim anlamı bulmamdı.
Belki de en büyük gerçek, bir şeyin yalnızca maddi ya da fiziksel değil, aynı zamanda duygusal değerinin olmasıydı. Kuru fasulye, aslında bana hayatın, insanların, değerlerin anlamını anlatıyordu. Ve sonrasında o soruya cevabım da çok daha netleşti:
Evet, kuru fasulye protein içeriyor ama bu, bana hayatın gerçeği hakkında çok daha derin bir şey anlatıyor. Bazen, yediklerimiz ya da içtiklerimiz, sadece bedeni değil, ruhu da besler.
Böylece, Kayseri’nin karla kaplanmış caddelerinde, kuru fasulyenin bir öğün değil, bir anlam taşıdığını fark ettim. Her kaşık, geçmişi ve geleceği birleştiren bir sembol gibi geldi bana.